Η στάση του Θησέα υποходит ριζική μεταμόρφωση καθ' όλη την παράσταση:
Ο πραγματικός δούκας βλέπει την ταραχή της Ερμίας, Λυσάνδρου, Δημητρίου και Ελένας ως παράλογα «παλιά μύθια» και «φεγγαρωμένα παιχνίδια». Αμφιβάλλει για την ξαφνική αγάπη του Δημητρίου για την Ελένα, προτιμώντας το νόμο και τη τάξη στην νεανική πάθηση.
Παρακολουθώντας την καταστροφική παρουσίαση του «Πύραμος και Θίσβη» από τους μηχανικούς, ο Θησέας αναλογίζεται: «Τα καλύτερα εις τούτο το είδος είναι σκιές· και τα χειρότερα δεν είναι χειρότερα αν η φαντασία τα διορθώσει». Αναγνωρίζει την παράλογη, μετασχηματιστική δύναμη της αγάπης—η τέχνη και ο έρωτας απαιτούν και τα δύο φανταστική συμμετοχή.
Δείχνοντας την γνήσια αφοσίωση του Δημητρίου στην Ελένα, ο Θησέας ξεπερνά τον Ηγέα και τον αθηναϊκό νόμο, ευλογώντας τους γάμους: «Θα σας ακολουθήσω... Μέσα στα ριχιά και τα ξύλοια... Θα γίνω γέφυρα». Ο σκεψισμός δίνει τη θέση στην πραγματική ευγένεια—ο νόμος εξυπηρετεί τον έρωτα, όχι το αντίστροφο.
Ο Θησέας μεταβαίνει από την ραционаλιστική απόρριψη στην φανταστική ενσυναίσθηση, προσσωποποιώντας την συμφιλίωση του νόμου και της επιθυμίας που διευθυντεί το δράμα.