Οι μάσκες των Slipknot δεν είναι στολές—είναι συστατικές. Κάθε μέλος σχεδιάζει τη δική του, εξελισσόμενη άλμπουμ-προς-άλμπουμ. Υπηρετούν εξαπαραλληλισμένες λειτουργίες:
Κάθε μάσκα κωδικοποιεί το persona του φορητή: τα μεταβαλλόμενα πρόσωπα του Corey Taylor (πορσελάνη → δέρμα → φερμουάρ), ο μπαμπούλικος κλόουν του Shawn «Clown» Crahan, ο παραμορφωμένος τζέστερ του Jim Root. Οι φανáticos ξεχωρίζουν τα μέλη αμέσως—κρίσιμο σε μπάντα 9 ατόμων.
Κρυμμένα πρόσωπα = εστίαση στη μουσική, όχι στο celebrity. Αρχικά αρνούνταν press φωτογραφίες άφωτα. Το μυστήριο τρέφει τη μυθολογία.
Οι μάσκες διακινούν ψυχολογική μεταμόρφωση. «Όταν την βάζω, γίνομαι κάτι άλλο», έχει πει ο Taylor. Η επιθετικότητα, το χάος—ικανοποιούνται μέσω της μάσκας.
Γκρότσκες εικόνες αμφισβητούν κανόνες ομορφίας, συμμόρφωσης, και τη μηχανή του «ωραίου» pop. Εξωτερικοποιούν την εσωτερική σκοτεινότητα—τראουμα, εξάρτηση, οργή—ως τέχνη.
Εννέα ξεχωριστές μάσκες, μία συλλογική οπτική ταυτότητα. Το «nonagram» (9-ακτίνο αστέρι) logo = εννέα άτομα, ένα μπάντα.
Θέλουν να αντιδράσετε. Αηδία, φόβος, περιέργεια—όλα αποδεικνύουν ότι η τέχνη διεπέρασε τη ζώνη άνεσης.
Οι μάσκες αλλάζουν κάθε κύκλο άλμπουμ (π.χ., Iowa = γκρότσκες; Vol. 3 = οργανικό/horror; We Are Not Your Kind = полиρισμένο/βιομηχανικό). Η εξέλιξη αντανακλά την προσωπική/καλλιτεχνική ανάπτυξη. Η μάσκα *είναι* ο μουσικός.