Η Αποφάσιμη Ημέρα
Αυτή η ημέρα ήταν αναπόφευκτη,
Μπορούσα να την νιώσω στον αέρα.
Κρεμάτανταν ανελκύστη,
Σαν βαρύ σύννεφο που πρόκειται να σπάσει.Δοκίμασα να την αγνοήσω,
Να συνεχίσω την ημέρα μου σαν τίποτα δεν γινόταν.
Αλλά δεν μπορούσα να ξεφύγω από την αίσθηση,
Ότι κάτι έρχονταν, κάτι φρικτό.Και τότε συνέβη.
Η ημέρα που ήταν αναπόφευκτη,
Κατέπεσε επάνω μας με βία.
Ο κόσμος όπως τον γνώριζαμε,
Αλλάξε σε ένα لحظة.Μεσα στο χάος,
Προσ το πρόσωπο της καταστροφής,
Μαχόμασταν να καταλάβουμε.
Πώς συνέβη αυτό; Γιατί τώρα;Αλλά οι απαντήσεις ήταν απατηλές,
Χαμένες στην καπνωδή στιγμή.
Όλο που έμεινε,
Ήταν να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα μπροστά μας.Και έτσι,
Στο απόγειο του κατακλυσμού,
Σηκώσαμε τα κομμάτια.
Θρηνήσαμε τις απωλείς μας,
Και αναρωτιόμασταν τι θα γινόταν μετά.Αλλά ακόμα και ενώ μαχόμασταν,
Ακόμα και ενώ πονούσαμε,
Υπήρξε ένα λόξυγμα ελπίδας.
Μια σπίθα που αρνήθηκε να σβήσει.Και έτσι,
Συνεχίσαμε μπροστά,
Αποφασισμένοι να ξαναχτίσουμε.
Να δημιουργήσουμε έναν καλύτερο κόσμο,
Από τις τέφρες του παλιού.Και αν και το ταξίδι θα ήταν μακρύ και δύσκολο,
Ήμαστε γεμάτοι αίσθημα σκοπού.
Μια πίστη ότι μπορούμε να νικήσουμε,
Ανεξαρτήτως των πιθανοτήτων.Γιατί το ανθρώπινο πνεύμα είναι ανθεκτικό,
Και η θέληση για επιβίωση είναι ισχυρή.
Και ακόμη στα σκοτεινότερα χρονικά,
Θα βρίσκουμε πάντα έναν τρόπο να νικηθούμε.