Το φως στην τέχνη ξεκίνησε ως σύμβολο: η φωτιά, ο ήλιος, οι ακτίνες. Δεν θεωρούταν οπτικό στοιχείο της εικόνας, αλλά μεταφορικό. Με την Αναγέννηση και τον Λεονάρντο ντα Βίντσι, το φως γίνεται εργαλείο ρεαλισμού. Ο Μιχαηλάγγελο, ο Καραβάτζιο και ο Ρεμπράντ εξploitάρουν το σκιά-φως (chiaroscuro) για δραματισμό. Οι Εμπρεσιονιστές (Μονέ, Σεζάν) και μετά ο Πικάσο και ο Μπράκ με τον Κυβισμό οδηγούν το φως στην αφαίρεση. Σήμερα, το φως φέρει ό,τι νόημα ο δημιουργός του δίνει.
Το Κιαρόσκουρο (χιαρόσκουρο) περιγράφει την φωτιστική σύνθεση. Πριν την Αναγέννηση, το φως δεν είχε κεντρικό ρόλο. Ο ντα Βίντσι εισάγει τη σκιά ως μορφοποιητικό μέσο. Ο Καραβάτζιο και ο Ρεμπράντ φτάνουν το αντίθετο σε ύψη με σκοτεινές, δυναμικές σκηνές. Οι Εμπρεσιονιστές χρησιμοποιούν φως για ατμόσφαιρα, ο Κυβισμός το σπάει σε γεωμετρικές πλευρές, και ο Σουρρεαλισμός και η σύγχρονη αφαίρεση το μεταμορφώνουν σε έννοια.
Φως και σκιά λειτουργούν συνεργατικά. Υπάρχουν φωτεινές και σκιερές ζώνες, ή διαφανείς, όλο-επιφανειακές μεταβάσεις. Υψηλή αντίθεση = συναισθηματική ένταση. Φωτεινά έργα = ενέργεια. Σκοτεινά έργα = μυστήριο και ομορφιά.
Η φωτιστική εφαρμογή καλύπτει ζωγραφική, φωτογραφία, αρχιτεκτονική, τυπογραφία, βιντεογραφία, γλυπτική. Φυσικό φως φέρει φύση σε κτίρια. Τεχνητό φως επιτρέπει έλεγχο σε studio. Η μουσική αξιοποιεί φως για θεατρικά εφέ.
Το φως δημιουργεί αντίθεση, οπτική ποικιλία, καθορίζει τη σύνθεση. Ένα έργο μπορεί να χτίζεται εξ ολοκλήρου γύρω από τη φωτιστική του τεχνική.
Απουσία φωτός = σκοτάδι. Καλλιτέχνες χρησιμοποιούν σκιά για βάθος και χρώμα χωρίς απώλεια έντασης. Στο σχέδιο, η απουσία σκιάς = φωτεινό σημείο. Στον χώρο, η έλλειψη παραθύρων απαιτεί τεχνητό φως. Το ισορροπημένο φως δεν είναι υποχρεωτικό.