Το πρώτο μαθηματικό σύστημα перспекτίβας στην ζωγραφική εμφανίστηκε στη Φλωρεντία, Ιταλία, στη δεκαετία του 1420 κατά την Πρώιμη Αναγέννηση. Αυτή η đột破(transform) άλλαξε τις επίπεδες επιφάνειες σε παράθυρα σε τρισδιάστατους κόσμους.
Ο Filippo Brunelleschi, αρχιτέκτονας και μηχανικός, ανακάλυψε τη γραμμική перспекτίβα—την αρχή ότι παράλληλες γραμμές φαίνονται να συγκλίνουν σε ένα σημείο φυγής στον ορίζοντα. Εφαρμόζοντας αυστηρή γεωμετρία στην οπτική αναπαράσταση, δημιούργησε επαναληπτή μέθοδο για προσομοίωση βάθους σε δίστατο επίπεδο.
Η ανακάλυψη του Brunelleschi μπορεί να έμεινε κόλπο εργαστηρίου αν ο Leon Battista Alberti δεν την κωδικοποιούσε στο treaty De pictura (περίπου 1435–36). Η ξεκάθαρη, συστηματική εξήγηση του Alberti έκανε την перспекτίβα προσβάσιμη στους ζωγράφους σε όλη την Ευρώπη, μετατρέποντας μια τεχνική ιδέα σε θεμελιώδες skill της ρενασσαντιστικής τέχνης.
Καλλιτέχνες όπως ο Masaccio, ο Piero della Francesca, και ο Leonardo da Vinci βελτίωσαν αργότερα την τεχνική, πλέκοντάς την στο χαρακτηριστικό ρεαλισμό που ορίζει την Αναγέννηση. Τα έργα τους δείχνουν πώς ένα μαθηματικό πλαίσιο μπορούσε να ελευθερώσει την καλλιτεχνική έκφραση, επιτρέποντας στους ζωγράφους να κατασκευάζουν πιστούς χώρους που καλείν τον θεατή μέσα στην σκηνή.