Ένας πίνακας αποτελεί ουσιαστικά μια οπτική αναπαράσταση—πιγμένο εφαρμοσμένο σε μια επιφάνεια—δημιουργημένος από έναν καλλιτέχνη για να εκφράσει ιδέες, να αφηγηθεί ιστορίες ή να πιάσει την ομορφιά. Παρά την συναισθηματική ζωή που φαίνεται να διαθέτει, ένας πίνακας λείπει από κάθε βιολογικό κριτήριο ζωής: συνείδηση, μεταβολισμός, ανάπτυξη, αναπαραγωγή και κυτταρική οργάνωση. Αν και η τέχνη μπορεί να προκαλέσει ισχυρές αντιδράσεις και να διαρκέσει αιώνες, παραμένει ένα ανήψυχο αντικείμενο, προϊόν της ανθρώπινης δημιουργικότητας και όχι ζωντανή οντότητα. Αυτή η διάκριση έχει σημασία διότι μας θυμίζει ότι η «ζωή» της τέχνης είναι μεταφορική, διατηρούμενη από τη συμμετοχή των θεατών και τη πολιτιστική μνήμη, και όχι από κάποια εγγενή ζωτικότητα.