Η δημιουργία του Victor είναι μήνας-long οβσέσση, όχι ένα πείραμα. Η Shelley κρατάει την ακριβή επιστήμη αόρατη για να εστιάσει στις ηθικές συνέπειες, αλλά το μυθιστόρημα περιγράφει κλειστά stadia:
Στο Πανεπιστήμιο του Ingolstadt, ο Victor ζητά να «απολύσει την ασθένεια» και να κάνει τους ανθρώπους «αάσπιλους εκτός από βίαιο θάνατο». Απομονώνεται για ~2 χρόνια, αμελεί υγεία/οικογένεια, καταδιώκοντας το «μυστικό της ζωής».
Πηγές: «δωμάτιο νεκροψίας και σφαγείο». Επιλέγει «καλά» χαρακτηριστικά (λάμπρα μαλλιά, μαργαριτάδες δόντια) — αλλά το αποτέλεσμα είναι γκραικός mismatch σε gigantic κλίμακα.
Δεν υπάρχει step-by-step πρωτόκολλο. «Όργανα ζωής» εφαρμοσμένα σε «αψυχο πράγμα» μια «βροχερή νύχτα Νοεμβρίου». Υπόνοια: ηλεκτρισμός (γαλβανισμός) — το βαθύτερα-edge επιστήμη της εποχής της Shelley — ανάβει τη «σπίνα ύπαρξης».
Το τέρας ανοίγει «αμβλύ κίτρινο μάτι» — υγρό μάτι, ξηραίνεται κίτρινο δέρμα, σπασμοί. Ο Victor φεύγει με «απόπνευστη φρίκη», εγκαταλείποντας το «παιδί» του άμεσα.
Το τέρας ΔΕΝ γεννιέται κακό· η κακοποιία προκύπτει από απόλυτη εγκατάλειψη και κοινωνική απόρριψη. Η αμφισημία της Shelley τονίζει: η ηθική της δημιουργίας — όχι η μηχανική — είναι ο αληθινός φόβος.