Το The Glass Menagerie (1944) του Τενέσι Γουίλιαμς ακολουθεί κλασική δραματική καμπύλη, φιλτραρισμένη μέσω της καταραμένης μνήμης του Τομ. Ορίστε η δομική ανάλυση:
Η οικογένεια Γουίνγκφιλντ — Αμάντα (μετεωρισμένη Νότια βελεντούσα), Τομ (αηδίευτος εργάτης αποθήκης/προσποιοποιημένος ποιητής), και Λάουρα (κατακερματισμένα τimide, φυσικά αναπηρική) — ζουν σε στενό δωμάτιο στο Σαιντ Λούις τη δεκαετία του 1930. Η Αμάντα ενασχολείται με τα «gentleman callers» του παρελθόντος· ο Τομ ονειρεύεται φυγή· η Λάουρα φροντίζει τη συλλογή υαλοποιημένων ζώων της.
Ο Τομ φέρνει σπίτι τον Τζιμ Ο'Κονόρ, χάρισμα συνεργάτη, ως πιθανό ξενήσιο για τη Λάουρα. Η Αμάντα μεταμορφώνει το διαμέρισμα, ασκείται στη νότια φιλοξενία. Η Λάουρα, φοβισμένη, αναγνωρίζει τον Τζιμ ως το high-school crush της. Το δείπνο εξελίσσεται με φορτισμένη ευθραυστότητα.
Μόνους με τη Λάουρα, ο Τζιμ την φιλάει — και αμέσως αποκαλύπτει ότι είναι αρραβωνιασμένος. Η ευθραυστή ελπίδα της Λάουρας σπάει. Ο Τομ, μάρτυρας της προδοσίας, εκφράζει οργή για τις αυτοαπάτες της μητέρας του και τη δική του συμμετοχή.
Η Αμάντα εκδικείται στον Τομ για την καταστροφή της ευκαιρίας της Λάουρας. Ο Τομ φεύγει από το διαμέρισμα, εγκαταλείποντας την οικογένειά του όπως ο πατέρας του. Η Αμάντα και η Λάουρα μένουν μόνα τους στο σβήσιμο φως.
Σ τις τελικές στιγμές της παράστασης, ο Τομ επιστρέφει — όχι φυσικά, αλλά στη μνήμη. Μιλάει απευθείας στο κοινό, ζητώντας από τη Λάουρα να σβήσει τα κεριά της. Το έργο τελειώνει όχι με συμφιλίωση, αλλά με το φάντασμα της μνήμης: «Ω, Λάουρα... Λάουρα, προσπάθησα να σε αφήσω πίσω μου, αλλά είμαι πιστέρωτερος από ό,τι εννοούσα».