Ο Ορφεύς παραμένει πολιτιστική εικόνα μετά από χιλιετίες για διάφορους διασυνδεδεμένους λόγους:
Ο μύθος του έχει τροφοδοτήσει απέραντα έργα: το Orpheus and Eurydice του Καραβάggio (1594–95), το L'Orfeo του Μοντεβέρντ (1607, μीलestone πρώιμων όπερας), το Orfeo ed Euridice του Γκλούκ, και σύγχρονες προσαρμογές σε ταινία, χορό και λογοτεχνία.
Ο Ορφεύς вопλώνει τον καλλιτέχνη, τη δύναμη της μουσικής να κινεί τη φύση και να ανταμετωπίζει τον θάνατο, και την ανθρώπινη μάχη με το πένθος, την αγάπη και τη θνητότητα. Η αποτυχημένη οπισθοδρόμησή του μιλάει για την θραύσιμη ελπίδα και τα όρια της τέχνης.
Κάθε εποχή αναδιατυπώνει τον Ορφεύ — Ρενεσάνς ανθρωπιστής, Ρομαντικός γένιος, σύγχρονος υπαρξιακό πρόσωπο — διατηρώντας τον σχετικό σε αλλαγόμενες αξίες.
Το όνομά του και η εικόνα διεισδύουν στη φιλοσοφία (Πλάτων, Ρίλκε), την ψυχολογία (σύνδρομο Ορφεύ), την αστρονομία (αστεροειδής 3361 Orpheus), και τη λαϊκή κουλτούρα.
Σε λίγα λόγια: μια πειστική αφήγηση, πλούσιο συμβολισμός και ατελείωτη προσαρμοστικότητα ασφαλίζουν τη διαβιώσας δόξα του Ορφεύ.