Η αργίλα διαθέσιμη παντού, εύκολη μορφοποίηση. Χρησιμοποιήθηκε από σχεδόν κάθε πολιτισμό: Αμερικανοί Inuit, Κινέζοι, Αιγύπτιοι, Έλληνες, Ιάπωνες. Παλαιότερα ευρισκόμενα: Ιαπωνική περίοδος Jomon (2200 π.Χ.) – ειδώλια θειών.
Φυσικά παντού. Μαλακό βράχος από αντίδραση νερού/πέτρας. Μαλακώνει με νερό → εύκολο μέσο. Πύρωση → κεραμική για μόνιμη διατήρηση. Απλότητα/χαμηλό κόστος = μακροζωία τέχνης.
Πρώτα γλυπτά ~6000 π.Χ. (νομαντικοί → πολιτισμοί). Πρίν την πύρωση, λίγα διέσωσαν. Τροχός κεραμικής: Χαλκού Εποχή (~3000 π.Χ.), ταχύτερος στην Ευρώπη/Ασία (~2000 π.Χ.). Διακριτοί στυλ ανά πολιτισμό. Αρχικά: λατρεία (θείες/φυσικές μορφές). Με χρόνο: καθημερινά αντικείμενα (εστίες/πότιρα).
Μετανάστευση Behring Strait (25000 π.Χ.). Πρακτικός σχεδιασμός: αποθήκευση νερού/σιτιού. Διακριτά μοτίβα ανά φυλές/καλλιτέχνες. Σήμερα: συλλεκτικά, μουσεία παγκοσμίως.
Καλλιτέχνες/ερευνητές: διάφορες τεχνικές γλαστρί (ή κανένα) → πύρωση σε φούρνους (ξύλο/πετρέλαιο/αέριο). Σκληρύνει, αδιαπόρο στο νερό.