Οι γλύπτες 19ου αιώνα, αν καιISTINCTIVE, επηρέαστηκαν από τις ετήσιες δημόσιες εκθέσεις των ακαδημαϊκών κοινοτήτων. Συχνά τα θέματα ήταν γυμνά και τα έργα είχαν αφηγηματικό εστίαση. Όπου οι παλιοί γλύπτες ασχολούνταν με ρωμαϊκή/ελληνική μυθολογία, οι γλύπτες 19ου αιώνα εμβάθυναν σε λογοτεχνικά θέματα.
Η ανάπτυξη ντόπιας γλυπτικής οφείλεται σε τεχνικό μοντερνισμό της αρχαίας Μεροβιγιανής πόλης Λουτεκίας (πρόγονος της Παρισίας). Παράγονται ημιμεγέθη εικόνες με βελτιωμένες μηχανές μείωσης. Οι αναπαραγόμενες γλυπτές ταιριάζουν σε δημόσιες εκθέσεις. Οι μινιατούρες κλιμακώνονται περαιτέρω σε μπρονζέ μινιατούρες. Το τερακότα (terra cotta) δημιούργησε απεικονίσεις ερuditών και εικονίδων μόδας σε συγχύσεις με νύμφες. Στην Γαλλία και Αγγλία, το biscuit πορσελάνη ήταν δημοφιλές για μινιατούρες πραγματικών γλυπτών.
Λόγω προόδων στη χώνευση, πολλοί γλύπτες έφτιαξαν έργα στη μέταλλο χώνευση, αρχιτεκτονική και έπιπλα. Καινοτομίες στην χώνευση άμμου επέτρεψαν μεγαλύτερες εικόνες με μικρότερο κόστος. Ο Albert Carrier-Belleuse (Γαλλός γλύπτης/ζωγράφος) δημιούργησε στυλ φωτεινού αέριου με γυναικείες μορφές. Ο Alfred Stevens (Αγγλός) εμπνεύστηκε από Ιταλική Αναγέννηση για εργαλεία μαχαιριού και φούρνους. Τέλος αιώνα, ο Alfred Gilbert εξοικειώθηκε με χρυσό για τιμώμενες γλυπτές.
Λιγότερο δημοφιλή, ακολουθούσαν παραδοσιακές μεθόδους διακόσμησης και πάνελ αναγλύφων σε θρησκευτικά/δημόσια μέρη. Θέματα εχθρικές, σατιρικά. Ανεξάρτητοι καλλιτέχνες βρήκαν τους αρχιτεκτονικούς/προστατευόμενους κανόνες περιοριστικούς, με κάποιους (David d'Angers, Jean-Baptiste Carpeaux) να προσπαθούν να απελευθερωθούν.
Μπρονζέ απεικονίσεις σε δημόσιες Plätze μνημονεύουν μη-μοναρχικά θέματα (Sir Richard Westmacott). Πολιτικά εικονικά: William Pitt, Charles James Fox. Γρήγορα φιλάνθρωποι, έμποροι, χαμηλόβαθμοι αξιωματικοί. Ταφικές απεικονίσεις με θάρρος ανεξαρτησίας από θρησκευτικούς δεσμούς. Νεκροταφεία Ιταλίας/Πариσιού με μη-συντηρητικές απεικονίσεις ψυχών από αγγελικά ασεξουαλικά όντα.
Ο 19ος αιώνας συνδυάζει παραδοσιακές τεχνικές με νέες τεχνολογίες (μικροποίηση, χώνευση) και θεματικές αλλαγές (λογοτεχνία, πολιτικά πρόσωπα, θρησκευτική ανεξαρτησία), δημιουργώντας πλούσιο γλυπτικό κληρονομιά.