Η τέχνη, σε όλες τις μορφές της, έχει δώσει στο φώς έργα που ξεπερνούν τον χρόνο και καθορίζουν بأكέραιες εποχές. Ακολουθεί μια επιλογή από δέκα τέτοιες στιγμές, που καλύπτουν την ζωγραφική, τη λογοτεχνία, τη μουσική, την χορογραφία, τον κινηματογράφο και τον αθλητισμό.
Το πιο διάσημο πορτρέτο στον κόσμο, σύμβολο της Αναγέννησης. Το αινιγματικό χαμόγελο και η τεχνική του σφουμάτο κάνουν το έργο αναπόσπαστο μέρος της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.
Η κορυφή της τραγικής λογοτεχνίας. Το μοναλόγιο «Να είμαι ή να μην είμαι» παραμένει η πιο αναγνωρίσιμη στιγμή του θέατρου, εξερευνώντας την ουσία της ύπαρξης και της θνησιμότητας.
Με το φινάλε «Ώδα στη Χαρά» του Φρίντριχ Σίλερ, ο Μπετόβεν εντάσσει χορωδία και σολιστές στη συμφωνική μορφή, δημιουργώντας ένα υμνολόγιο στην ανθρωπιά και την αδελφότητα.
Το μάρμαρο αναζωογείται υπό το σκαλπτί του Μικελάγκελο. Η статуά του Ντάβιδ, με την ανατομική ακρίβεια και την ένταση πριν τη μάχη, ενσαρκώνει τον ανθρωπισμό της Αναγέννησης.
Το άλμπουμ που άλλαξε την ροκ μουσική για πάντα. Ένα concept album με πειραματικές ηχογραφήσεις, ορχηστρικές διακοσμήσεις και μια αφήγηση που ξεπερνούσε το απλό τραγούδι.
Ιστορική νίκη του Αλί το 1974 στην Κινσάσα. Με τη στρατηγική του «rope-a-dope», ο Αλί ανατράπηξε τον φαβορί Φόρεμαν, γράφοντας ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα της μπάξινγκ.
Σατιρικός κωμικός σάτιρας της βιομηχανικής εποχής. Ο Τσάπλιν, με τον χαρακτήρα του «Little Tramp», αποκαλύπτει την αποανθρώπωση της εργασίας και την αναζήτηση της αξιοπρέπειας.
Ένα εικονίδιο του μεταφωτισμού. Οι στροβιλώδεις βροχοπτώσεις και τα ζωηρά χρώματα εκφράζουν την εσωτερική ταραχή και την κατανόηση του κόσμου από τον καλλιτέχνη.
Το πνεύμα του κινηματογράφου. καινοτομία στην αφηγηματική δομή, τη φωτογραφία (deep focus) και τη χρήση του φωτός, καθιστώντας το αναφέροντα σημείο για κάθε σκηνοθέτη.
Μια χορευτική κίνηση που έγινε παγκόσμιο φαινόμενο. Ο Τζάκσον με το moonwalk ορίζει מחדש την ποπ παράσταση, συνδυάζοντας τεχνική, καρισμα και καινοτομία.