Η κωμωδία του 1700 του Γουίλιαμ Κόνγκριβ διακόπτει την επαναστάτικη κοινωνία με χειρουργική ακρίβεια. Υπό το λάμψινο διάλογο κρύβεται μια καυστική κριτική:
Αριστοκράτες (Λеди Γουίσφορτ, Σερ Γουίλφουλ) ομιχλούν για μόδα, κουβέντα, και αγορές γάμου—κενά ρίτυα που καλύπτουν κενότερες ζωές.
Οι ζευγάρια διαπραγματεύονται για χρήματα και τίτλους (η σκηνή του προϋποθέτου Μιράμπελ/Μιλάμαντ); ο έρως είναι δευτερεύων, αν εξετάζεται καθόλου.
Οι γυναίκες ως περιουσιακά στοιχεία· το σπίτικος της Μιλάμαντ είναι η μόνη της δύναμη. Η απόγνωση της Λеди Γουίσφορτ να ξανapäντρευται αποκαλύπτει βιαστικό ηλικισμό.
Ο Φέινол και η Κυρία Μάργουντ σχεδιάζουν μοιχεία και απειλές ενώ ποιούνται ως αρμόδιοι.
Ο Μιράμπελ (καλοκάρδιας αλλά όχι ευγενής) πρέπει να ξεπεράσει τους αριστοκράτες για να κερδίσει τη Μιλάμαντ· τα τάξιτα φραγμικά παραμένουν παρά την εξυπνάδα.
Ο Κόνγκριβ χρησιμοποιεί το σπίτικος για να εκθέσει έναν κόσμο όπου η εμφάνιση > η ουσία.