Μετά την περίοδο του Μπαρόκ (περίπου 1600–1750), η μουσική εξελίχθηκε μέσω δύο χαρακτηριστικών φάσεων: του Ροκόκο (αρχές 18ου αιώνα) και του Νεοκλασικισμού (τέλη 18ου αιώνα).
Το Ροκόκο γεννήθηκε στη Γαλλία ως αντίδραση στην μεγαλειότητα και τη δραματικότητα του Μπαρόκ. Χαρακτηρίζεται από ελαφρότητα, διακοσμητικότητα και έμφαση στην ηδονή και την αισθητική της αισθητικής ανακάλυψης. Οι συνθέτες όπως ο Φρανσουά Κουπερέν και ο Ζαν-Φιλιπ Ραμώ διαμόρφωσαν έναν στυλ που προτίμησε τη μελωδική χάρη και την ορναμενταλιστική πλούσια υφή.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1770, το Ροκόκο παρέδωσε την θέση του στον Νεοκλασικισμό, μια κίνηση που αναζητούσε έμπνευση στην κλασική αρχαιότητα (Ελληνιστική και Ρωμαϊκή τέχνη). Οι συνθέτες όπως ο Χριστόφορος Γλύκ και ο Λουντβίκ βαν Μπετόβεν (στις πρώιμες του εργασίες) ενσωμάτωσαν δομική σαφήνεια, ισορροπία και συντηρητική हारμονία, απομακρυνόμενοι από την υπερβολική διακόσμηση.
Αυτές οι δύο περιόδους συνδέουν το Μπαρόκ με την Κλασική εποχή, διαμορφώνοντας τη γλώσσα της δυτικής τέχνης μουσικής για τις επόμενες δεκαετίες.