Το The Three Musketeers του Alexandre Dumas ξεκινά όχι με μεγάλη παρουσίαση αλλά με σειρά χαοτικών, συγκρουόμενων συναντήσεων που στεγνώνουν μια από τις πιο εικονογραφημένες αδελφότητες της λογοτεχνίας. Οι συναντήσεις του Νταρτανιάν με Αθο, Πόρθος, και Αραμις είναι σειριακές, αντικρουόμενες, και απόλυτα αξέχαστες.
Η πρώτη συνάντηση γίνεται στο Meung, όπου το κίτρινο άλογο του Νταρτανιάν προκαλεί χλευασμό. Μετά από ένα ντύελ που διακόπτεται από φρουρούς του Καρδινάλ, ο Νταρτανιάν βρίσκεται να προκαλεί τρεις άνδρες σε σειρά — ξεκινώντας με τον Αθο. Το ντύελ τους διακόπτεται όταν ο Αθος τραυματίζεται από προηγούμενο τραύμα, αλλά η αμοιβαία εκτίμηση για την τεχνική του καθένας φυτρώνει το σπόρο μιας βαθιάς, αφήγητης δεσμοί. Ο Αθος, ο μελαγχολικός αριστοκράτης που κρύβει σκοτεινό παρελθόν, αναγνωρίζει ομοφυλή ψυχή στον καυστή Γασκόνα.
Πριν ο Νταρτανιάν ολοκληρώσει το ντύελ με τον Αθο, φτάνει ο Πόρθος — η χρυσή του μπαλτοσέλη αποκαλύπτεται ψεύτικη. Οżsues que sigue conduce a un segundo duelo programado. Pero cuando los guardias del Cardenal atacan de nuevo, los tres luchan codo a codo. Porthos, a pesar de su vanidad y amor por la ropa fina, demuestra ser un combatiente leal y bullicioso que valora la camaradería por encima del orgullo.
Η τρίτη συνάντηση γίνεται αργότερα σε ένα ξενοδοχείο, όπου ο Αραμις είναι μεταμφιεσμένος ως ιερέας, μελετά θεολογία κρύβοντας ένα πετσετί γυναίκας. Ο Νταρτανιάν εκθέτει την απάτη, οδηγώντας σε τρίτο ντύελ — αυτή τη φορά αναβλημένο από την απότομη αναχώρηση του Αραμις. Όταν τελικά διασταυρώνονται τα ξίφη, γίνεται με μίγμα ντροπής και χιούμορ. Ο Αραμις, διαμεμερισμένος μεταξύ ιερατικής κλήσης και κοσμικών επιθυμιών, ολοκληρώνει το τρίτο με τον νου και την ερωτική πολυπλοκότητα.
Αυτό που ξεκινά ως τρία ξεχωριστά ντύελ γίνεται η βάση του «Όλοι για έναν, ένας για όλους». Κοινές μάχες, κοινά μυστικά, και κοινό κρασί μεταμορφώνουν την αντιπαλότητα σε αδιάσπαστη αδελφότητα. Ο Dumas χρησιμοποιεί μαγευτικά αυτές τις αρχικές συγκρούσεις για να αποκαλύψει τον χαρακτήρα κάθε ανθρώπου: την αριστοκρατία του Αθο, την καρδιά του Πόρθος, τη δυαδικότητα του Αραμις — και την ανεξάντλητη, τιμιαία ορμή του Νταρτανιάν.