Τα Απολύτως Απολύτως Εργα του Τζέφρι Τσώσερ: Από τα Κάντερμπερι στο Τρόιλος
Ο Τσώσερ (π.χ. 1340–1400) είναι ο πατέρας της αγγλικής λογοτεχνίας—τα έργα του γεφυρώνουν την αγγλοσαξωνική προφορική παράδοση με τον ρεναϊσιακό ανθρωπισμό, όλα σε μέσα αγγλικά που είναι εκπληκτικά ευανάγνωστα φωνητά.
Τα Πέντε Μεγάλα
- Οι Περιπέτειες του Κάντερμπερι (π.χ. 1387–1400)
24 ιστορίες (2 αποσυρμένες) που αφηγούνται από 30 προσκυνητές σε δρόμο για το ιερό του Μπέκετ. Πλαίσιο αφηγήσεως = κοινωνικός μικροκόσμος. Στυλ: φαμπλιό (Μύλος), ρομάν (Ιππότης), παραμύθι ζώων (Πρεσβύτισσα), ομιλία (Παπάς). Ατελής στο θάνατο.
- Τρόιλος και Κρισεΐδα (π.χ. 1385)
8.239 στίχοι ρυμωμένοι ριάλ (ababbcc). Τραγική αγάπη στον Τρωϊκό Πόλεμο—πηγή: το Il Filostrato του Μποκάτσιο. Φιλοσοφική βάθος: ελεύθερο βούλημα έναντι ανάγκης, ηθική έναντι χριστιανικής αγάπης. Το πιο εξετασμένο μακρύ ποίημα του Τσώσερ.
- Η Λέξενντ των Αγαθών Γυναικών (π.χ. 1386–1388)
Ονειρική όραμα: η Αλκέστη διατάσσει στον Τσώσερ να γράψει για πιστές γυναίκες. 10 θρύλοι (Κλεοπάτρα, Δίδω, Λουκρετία...). Πειραματικό: πρώτη χρήση γιάμβου πεντάμετρου σε αγγλική. Ατελής.
- Το Βιβλίο της Ντίσας (π.χ. 1369–1370)
Ελεγειακό ποίημα για τη Μπλάνς του Λάνκαστερ (συγχρόνος του Τζον ον Γκάουντ). Ονειρικό όραμα: ο ποιητής συναντά τον πενθών Μαύρο Ιππότη. Παράκληση μέσω αφηγήσεως. Πρώτο σημαντικό ποίημα.
- Το Σπίτι της Δόξας (π.χ. 1379–1380)
Ονειρικό ταξίδι στο παλάτι της Δόξας—τυχαίο, χαοτικό, κωμικό. Σάτιρα στη φήμη, τη φήμη, την ποιητική εξουσία. Αετοί, γυαλινά ναοί, παγετώνες. Ατελής.
- Παρλεμάν του Φουλέ (π.χ. 1382) — Πουλιά επιλέγουν συζύγους την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου; διαμάχη ελεύθερου βουλήματος.
- Μετάφραση της Παραμυθιάς της Φιλοσοφίας του Μπόεθιου (πρόσα, π.χ. 1380).
- Διατριβή για το Αστρολάβιο (π.χ. 1391) — Επιστημονικό εγχειρίδιο για τον γιο του Λούις.
- Μικρά ποιήματα: «Αλήθεια», «Ευγένεια», «Απουσία Στερεότητας», «Πονοκεφαλός στην Τσέπη του».
Γιατί ο Τσώσερ Ακόμα Είναι Σημαντικός
Εποίησε τα αγγλικά λογοτεχνικά. Πριν από αυτόν: λατινικά/γαλλικά για σοβαρή δουλειά. Μετά: τα αγγλικά μπορούσαν να κάνουν φιλοσοφία, κωμωδία, τραγωδία, επιστήμη. Το χιούμορ του—ακαδημαϊκό, ανθρώπινο, αυτοσαρκαστικό—μένει εκπληκτικά σύγχρονο.