Η χρυσοποίηση διατηρεί την популярότητά της ως τεχνική διακόσμησης για αιώνες, ωστόσο η προέλευσή της παραμένει λιγότερο γνωστή.
Στην Εποχή της Πέτρας, ο άνθρωπος ανακάλυψε τη μαλακία του χρυσού, χτυπώντας τον σε λεπτές φύλλα για διακόσμηση. Ωστόσο, αυτά τα φύλλα δεν εφαρμόζονταν σε άλλα υλικά όπως σήμερα.
Το 1800, ο Αλεσάντρο Βόλτα ανακάλυψε την ηλεκτροθέση (electrodeposition), βάζοντας τα θεμέλια για την ένωση διαφορετικών μετάλλων – απαραίτητη για την χρυσοποίηση.
Ο καθηγητής Λουίτζι Μπρουγνατέλλι ήταν ο πρώτος που χρυσόποιησε ασήμι το 1803, γράφοντας για την επιτυχία του σε φίλο.
Το 1840, ο Τζορτζ Ρίτσαρντς Ελκίντον συνθέτει τις προηγούμενες έρευνες και καταθέτει βρέvet για χρυσοποίηση. Απευθύνθηκε σε εαυτόν ως "gilt toy maker", παράγοντας μικρός χρυσοποιημένους bibelots (ταμπακεράκια, γυαλιά, σύμβολα).
Το 1844, ανοίγει μεγάλο εργοστάσιο χρυσοποίησης στη Σանկτ Πετέρεμπουργκ (τότε Γερμανία), democratizing την πρόσβαση σε χρυσοποιημένα αντικείμενα.
Από τα αρχαία φύλλα χρυσού στη σύγχρονη ηλεκτροχημία, η χρυσοποίηση παραμένει σύμβολο πολυτελείας και τεχνολογικής εξέλιξης.