Οι λιθογραφίες είναι εκτυπώσεις που παράγονται μέσω της λιθογραφίας, μιας τεχνικής που βασίζεται στην αλληλεπίδραση ελαίου και νερού. Παραδοσιακά χρησιμοποιούσαν λιθόλιθο, χημικά λύματα, ελαίουχες μελάνι και τυπογραφική πιέζουσα. Σήμερα η μέθοδος έχει εξελιχθεί δραματικά, καλύπτοντας τόσο την τέχνη όσο και την βιομηχανία.
Η κλασική λιθογραφία ξεκινά με το σχέδιο στην επιφάνεια του λιθολίθου χρησιμοποιώντας ελαίουχο κρήδα ή μελάνι. Εφαρμόζεται χημικός διαλύμα για να σταθεροποιηθεί το σχέδιο. Επειδή το έλαιο και το νερό δεν μιγνύονται, τα κενά μέρη αποστέλλουν το μελάνι. Μετά από πλύση με τερεβενθήνη και νερό, το μελάνι εφαρμόζεται με ρολό και το χαρτί πιέζεται μέσω ειδικής πιέζουσας.
Η λιθογραφία εφευρέθηκε το 1799 από τον Αλόις Σενεφέλντερ, ο οποίος αναζούσε εναλλακτική στα χάλκινα πλακίδια. Η χρήση λιθολίθου και η εφεύρεση ειδικής πιέζουσας επέτρεψαν την ταχύτερη και οικονομικότερη παραγωγή. Τον 19ο αιώνα, καλλιτέχνες όπως Μανέ, Τουλοζ-Λοτρέκ, Ντεγάς, και αργότερα Μ.Σ. Έσερ, Τζάσπερ Τζονς και Ντίβιντ Χόκνεϊ την ανεβάσαν σε μορφή τέχνης.
Οι λιθογραφίες έγιναν δημοφιλείς τον 1870 για τη δημιουργία περιορισμένων εκδόσεων, προσφέροντας μεγαλύτερο κέρδος από την πώληση ενός μात्र πρωτοτύπου. Η τεχνική επέτρεψε στους καλλιτέχνες να φτάνουν ευρύτερο κοινό διατηρώντας την ποιότητα.
Στη σύγχρονη εποχή, η φωτολιθογραφία χρησιμοποιεί UV φως για την μεταφορά σχεδίων κυκλωμάτων σε ημιαγωγούς, οργάνωνοντας τη μαζική παραγωγή μικροτσίπ. Η αρχαία τέχνη εξελίχθηκε σε κρίσιμο βιομηχανικό εργαλείο.
Η κατανόηση αυτών των μεθόδων βοηθά τόσο τους συλλέκτες όσο και τους δημιουργούς να αξιολογούν την τεχνική και την αξία κάθε έργου.