Η παραδοσιακή χιλήνικη τέχνη έχει πλούσια ιστορία χάρη στο μίγμα θ congrès ινδιγένας και ευρωπαϊκών επιρροών. Λόγω της απομονωμένης της θέσης ανάμεσα στα Άνδεα και τον Ειρηνικό Ωκεανό, η Χιλή παραμένει πηγή μιας από τις πιο ομογενείς εθνικών τέχνων στη Νότια Αμερική.
Η χιλήνικη τέχνη χρονολογείται έως τους Ίγκας και τα χρησιμικά έργα τους από κεραμική, υφαντικά και αγγειοπλαστική. Το ταλέντο τους στη μεταλλουργία έπαιξε ρόλο και σε θρησκευτικές χρήσεις. Οι Ινδιάνοι Mapuche της ντιοκεντρικής Χιλής ήταν επίσης γνωστοί για τα 정교 και περίπλοκα υφαντά τους.
Μετά την ανατροπή της αυτοκρατορίας των Ίγκα από την Ισπανία τον 16ο αιώνα, η χιλήνικη τέχνη άρχισε να έχει ισχυρή ευρωπαϊκή επιρροή. Τοπιογραφικές ζωγραφιές και ξυλόγλυπτα κατά την ισπανική παράδοση υιοθετήθηκαν και συνεχίζονται μέχρι σήμερα.
Άλλη διάσταση της παραδοσιακής τέχνης είναι η λαϊκή τέχνη, στην οποία η Χιλή έχει πλούσιο παρελθόν, ειδικά στη μουσική. Το τραγούδι έγινε η καλύτερη από τις τέχνες της παράστασης της Χιλής, σύμφωνα με τηCountries and their Cultures. Κατά τη δεκαετία του 1950 και 1960, μια αναβίωση της παραδοσιακής χιλήνικης μουσικής δημοφιλίστηκε δημιουργώντας το κίνημα Nueva Canción Chilena ("Χιλήνικο Νέο Τραγούδι").